หายไปนาน..ไม่ได้มาพิมพ์อะไรต่อมิอะไร

อยากมากมายกับการได้ระบาย..รั่ว..ซึม..และไม่เคยมีมาเติมเต็ม

  อาทิตย์ก่อนมีเพื่อนบวชแต่เวณกรรมเราเองแม่งจำ5อะไรไม่ได้เลย รู้ว่าวัดอยู่ไหน แต่ไม่รู้ชื่อวัด

จำไม่ได้ว่าบวชกี่โมง..หนักไปกว่านั้นมีน้องโทรมาตามยังจำไม่ได้ว่าคุยกะมันจิงจิงเสือกคิดว่าฝัน

อิอิ..ตลกตัวเอง ก็จะไปลุกไหวได้จะไดเล่าก็คืนก่อนวันงานไปกิงเหล้าเค้าเสียงเพลงมาที่ Prop Bar เฮฮาที่เดิม

สงกรานต์ก็ไม่ได้ไปไหน ...... งึมงึม นั่งเศร้าอยู่ที่บ้านแต่ไม่เปงไรอย่างน้อยก็อยู่กับคนที่รักเรา ก็พ่อ+แม่ผมงัยคร๊าบ

เวลาที่บอกว่าให้กับครอบครัวนั้นเป็นครั้งแรกที่เจี๊ยบให้แบบเต็ม100จิงจิง พาพ่อ+แม่ไปกินข้าว+กินไอติม+เลือกหนังไปดู

ซื้อคาราโอเกะให้คุณแม่ แล้วเราก็ยังมีหนังสือของ A Book + วิน เรียววารินทร์ เป็นเพื่อนตั้ง 11 เล่ม (ป.ล.ของวิน เราได้ลายเซ็นด้วย)เอาแบบอ่านเอาตายไปเลย

หยุด 4 วันอ่านไปได้ 5 เล่ม มันพะย่ะค่ะไปเลคร๊าบพี่น้อง555

     ขอบคุณที่ยังจำได้

      ขอบคุณSMSที่ทำให้เราได้ยินเสียงเธอผ่านสัญญาณHappy จาก DTAC

   ขอบคุณเวลาไม่กี่นาทีที่คุย

ขอบคุณที่ทำให้เราอ่านหนังสือของอีตา วิน เป็น(ตอนนี้ติดมากมาย)

                ขอบคุณทุกความสุขจากทุกคน(พูดเหมือนจะเยอะ)ที่ทำให้เรายิ้มได้

  ขอบคุณIMPAQ PRESENTATION ที่ทำให้เราได้ทำในงานที่เรารัก

           ขอบคุณคร๊าบบบบบบบ..