ทำไมเวลาที่เราไม่เข้าใจอะไร ทำไมไม่ถามมาหล่ะ จะเก็บไว้ทำไม

 

แต่พอมาถามแล้วพอตอบไปตรงๆก็กลับบอกว่า "จิงเหรอ" "ใช่เหรอ" "แน่ใจเหรอ"

 

ถ้าบอกไปตรงแล้วยังถามอีกก็อย่าถามเลยจะดีกว่า ก็ในเมื่อตอบไปตรงๆแล้วแล้วจะเอาคำตอบแบบไหนอ่ะ

 

ไม่เหนเข้าใจเลย  แล้วก็ไม่เคยเข้าใจด้วยว่าทำไมต้องมีคำถามต่อท้ายด้วย

 

เราใช้ชีวิตโสดมา3ปีเต็ม แล้วก็ไม่ได้มีใครมาคบกับเราด้วย

 

แต่ในทางตรงกันข้าม ดูเธอสิเธอมีคนมารักไม่เคยทิ้งช่วงให้เธอเหงาเลย

 

ก็ในเมื่อวันนี้เธอมาถามชั้นว่า มีใครรึยัง ตลกหว่ะถามมาได้ก็ในเมื่อเราไม่ใครนี่หว่าแล้วจะให้เราตอบยังงัยอ่ะก็คนมันไม่มีนี่นา

 

ถ้ามีก็เหนแล้วดิจิงป่ะ ไม่เหมือนเธอหนิมาให้เหนเลยว่ามี..อิอิอิ...

 

แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่มีคนรับรักเราจิงๆเราก็จะบอกนะ บอกแบบตรงด้วย

ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ในความคุ้นเคยกันอยู่

มันแฝงอะไรบางอย่าง ที่มากกว่านั้น

ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ว่า...คนนึงมันแอบมันคิดอะไรไปไกลกว่าเปง....กัน

มันคิดอะไรไปไกลกว่าเปง...กัน

หนังที่เคยดูดูกี่ทีความรู้สึกก็ไม่เหมือนกันซักที

 

ใข่ย้อย- แกสบายดีป่าว

ดากานดา- สบายดี แล้วแกอ่ะ

ใข่ย้อย- อืม

ดากานดา- เออแกมีไรจะพูดเหรอ

ใข่ย้อย- ดากานดา "ชั้นรักแกหว่ะ"

ดากานดา- แกมาทำอะไรเอาตอนนี้

 

กำเลยมึง บอกไปตั้งแต่แรกก็ไม่แห้วแล้ว นั่นคืนความคิดตอนดูแรกๆ

 

ใข่ย้อย- แกสบายดีป่าว

ดากานดา- สบายดี แล้วแกอ่ะ

ใข่ย้อย- อืม

ดากานดา- เออแกมีไรจะพูดเหรอ

ใข่ย้อย- ดากานดา "ชั้นรักแกหว่ะ"

ดากานดา- แกมาทำอะไรเอาตอนนี้

 

เฮ้อได้บอกแล้วโล่ง มันยากเหมือนกันนะกับการจะบอกรักใครสักคน โดนเฉพาะกับคนที่อยู่ใกล้ตัว

คุยกันทุกวัน ไปไหนก็ไปด้วยกัน ถ้าลองเธอไม่สนิทชั้นคงไม่ทำใจที่จะบอกเธอนานขนาดนี้หรอก

 

นั่นคือความรู้สึกที่ได้ดูอีกทีเมื่อไม่นานมานี้เอง

 

ใข่ย้อย- ดากานดา ชั้นคงต้องไปจากที่นี่ ถ้าชั้นรักมันเข้าจิงจิง